Ἱ.Ν. Ἁγίων Μαρίνης καί Ἀντωνίου

---

Ὁμιλίες, κηρύγματα, καί ἄλλα πολυμέσα

---

Μήνυμα τῆς ἡμέρας

Μαρκιανοῦ καὶ Μαρτυρίου μαρτύρων, Τῆς ἁγίας Ταβιθᾶς τῆς ἐν Ἰόππη

«Διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. ιδ’ 22).

Αἱ διάφοροι θλίψεις ποὺ μᾶς εὑρίσκουν εἰς τὴν πορείαν τῆς καθημερινῆς μας ζωῆς, εἶναι βεβαίως γεγονότα δυσάρεστα, τὰ ὁποῖα μᾶς ποτίζουν μὲ λύπην καὶ μὲ πικρίαν. Ἐν τούτοις αἱ θλίψεις εἶναι πηγὴ ὠφελείας διὰ τὸν Χριστιανὸν καὶ συντελοῦν σπουδαίως εἰς τὸν χριστιανικόν του καταρτισμόν. Αἱ θλίψεις βοηθοῦν εἰς τὴν ταπείνωσιν καὶ προφυλάττουν ἀπὸ τὴν ἔπαρσιν καὶ ἀλαζονείαν. Αἱ θλίψεις τρέφουν τὴν ρίζαν τῆς πίστεως καὶ τῆς ἐλπίδος εἰς τὸν Θεόν. Αὐταὶ γυμνάζουν τὴν ψυχὴν καὶ τὴν ὁπλίζουν μὲ γενναιότητα, ὑπομονὴν καὶ ἀνδρείαν. Αὐταὶ μᾶς κάμνουν περισσότερον σπλαγχνικοὺς καὶ ἐλεήμονας καὶ ἐπιεικεῖς. Αὐταὶ ἀποσποῦν τὴν καρδίαν ἀπὸ τὰ μάταια καὶ ἁμαρτωλὰ καὶ ἀναβιβάζουν τὴν σκέψιν εἰς τὰ οὐράνια καὶ αἰώνια. Εἶναι γεγονὸς ὅτι τὸ πλῆθος τῶν Αγίων καὶ τῶν Μαρτύρων κατηρτίσθησαν καὶ ἐτελειοποιήθησαν μὲ τὰς θλίψεις· μὲ αὐτὰς ἐκέρδισαν τὴν ἀθάνατον δόξαν. Προσωριναὶ καὶ παροδικαὶ εἶναι αἱ θλίψεις. Αὐταὶ ὅμως ἑτοιμάζουν τὸ εἰσιτήριον, διὰ νὰ εἰσέλθωμεν ὡς κληρονόμοι εἰς τὴν οὐράνιον βασιλείαν.

Ὀρθόδοξος Συναξαριστής