Ἱ.Ν. Ἁγίων Μαρίνης καί Ἀντωνίου

---

Ὁμιλίες, κηρύγματα, καί ἄλλα πολυμέσα

---

Μήνυμα τῆς ἡμέρας

Διομήδους μάρτ., Τῶν 33 μαρτ. Τοῦ ἁγίου μανδηλίου

«Ἀγαπήσω σε, Κύριε, ἡ ἰσχύς μου, Κύριος στερέωμά μου καὶ καταφυγή μου καὶ ρύστης μου· ὁ Θεός μου βοηθός μου, ἐλπιῶ ἐπ’ αὐτόν» (Ψαλμ. ιζ’ 2, 3).

Τὴν προστασίαν καὶ βοήθειαν τοῦ Θεοῦ τὴν βλέπει ὁ πιστὸς εἰς ὅλα τὰ περιστατικά τῆς ζωῆς του, καὶ εἰς τὰ εὐχάριστα καὶ εἰς τὰ δυσάρεστα. Ἰδίως ὅταν ἀνάγκαι πιέζουν, ὅταν ἐχθροὶ ἀπειλοῦν, ὅταν ἀδικίαι τῶν ἀνθρώπων πληγώνουν, ὅταν ἀσθένειαι μᾶς βασανίζουν, ὅταν ὁ θάνατος μᾶς βυθίζῃ εἰς πένθος, ὁ μεγαλύτερος προστάτης, ὁ ἰσχυρότερος βοηθός, ὁ προθυμότερος ὑπερασπιστής, ὁ πραγματικώτερος παρηγορητὴς εἶναι ὁ Πατὴρ ὁ οὐράνιος. Ὁ Δαβίδ εἰς τὴν μακρὰν καὶ πολυτάραχον ζωήν του εἶχεν ἴδει φανερὰν τὴν προστασίαν τοῦ Θεοῦ. Δι’ αὐτὸ καὶ ψάλλει μὲ εὐγνωμοσύνην τὸ ᾆσμα τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Θεόν. Ὁμολογεῖ καὶ διακηρύττει, ὅτι ὁ Θεὸς εὑρέθη εἰς αὐτὸν ἐνίσχυσις καὶ στερέωμα καὶ καταφύγιον εἰς περιστάσεις δυσκόλους καὶ εἰς ὥρας θλίψεων καὶ κινδύνων μεγάλων. Ὁμολογεῖ, ὅτι ὁ παντοδύναμος Θεὸς ἔγινε λυτρωτής του καὶ βοηθός του, πρὸς τὸν ὁποῖον ἀξίζει νὰ στρέφωνται ὅλοι μὲ ἐλπίδα καὶ μὲ ἀγάπην.

Ὀρθόδοξος Συναξαριστής